Afdrukken

VRO 2, een dag stoeien met de motor

Door Patrick Elferink op . Gepost in Algemeen

Het was al weer een behoorlijke tijd geleden dat ik VRO 1 had gevolgd.

Ongeveer 6 jaar geleden reed ik met mijn toenmalige motor, toen de grootste productie een cilinder , een DR 800 richting een oude kartcircuit in Strijen.

 

Een van de dingen die mij toen is bijgebleven is de weg naar het circuit toe.

Deze weg bestond uit grote kiezels, waardoor ik langzaam en glijdend richting het circuit reed.

Na een complete dag stoeien met de motor, een dag die vroegtijdig werd geëindigd door de hevige regenval, moest ik over de zelfde kiezelweg weer terug naar de grote weg.

Na een dag aan de motorbehendigheid te hebben gesleuteld had ik zo’n enorme zelfvertrouwen in mij en mijn motor opgebouwd dat ik dusdanig over de kiezels terug reed dat menig Parijs Dakar ganger hierbij bleekjes om de neus zou worden! (bij wijze van spreken..)

Met dit in het achterhoofd vertrok ik op de zondagochtend (waarop trouwens de eerste Varadero toer werd gereden) richting Lelystad.

Het was vroeg en behoorlijk fris en in de buurt van de A6 begon ik al aardig trek in een bakje koffie te krijgen.

Opeens zag ik een motorrijder op de vluchtstrook staan.

Aangezien het zondagochtend rond 08.00 uur was kon dit alleen nog een VRO 2 ganger zijn.

Gauw zette ik mijn Varadero op de vluchtstrook en liep terug naar de TDM die achter mijn stond.

De motorrijder was al aardig blauw om zijn neus geworden. (bijna even blauw als zijn KNMV jasje….!)

Toen ik vroeg wat er aan de hand was kwam hij met een onsamenhangend verhaal over zijn benzinekraan.

Op het moment dat ik aanbood om de boel eens grondig te bekijken stopte er een wagen van de wegenwacht achter ons.

De vriendelijke man gaf een hand, keek in de benzinetank en trok gauw zijn conclusie&#hellip;

Na een kannetje benzine begon de TDM al weer aardig tot leven te komen.

De berijder was echter dusdanig afgekoeld dat het mij verstandig leek om hem maar even te begeleiden naar de dichtstbijzijnde benzinepomp.

Je kan je voorstellen hoe groot de hilariteit was, toen ik aangekomen bij het circuit moest vertellen dat een van de instructeur later zou komen omdat hij zonder benzine stond..

Na een korte briefing en een kop koffie werd het tijd voor het echte werk.

Iedereen werd in groepjes opgesplitst en we volgde de ons aangewezene instructeur.

Het is een bijzondere ervaring om zondags om 09.00 onder een prachtig opkomend zonnetje je eerste oriëntatie rondjes op het circuit te rijden!!

Hierna was het tijd voor een babbeltje en kennismaking met de instructeur voor de gehele dag.

De instructeur was van het type leger sergeant met een klein buikje en hij vertelde zeer duidelijk over de veiligheidsregels, de indeling van de dag en de rijrichting op de baan.

Tevens werd verteld hoe te handelen als je de groep op het circuit bent kwijtgeraakt.

De eerste deel van de dag werd gevuld met speciale verrichtingen zoals:

Uitwijken in de berm,remmen in de bocht, slalommen en de “speeltuin”.

In de speeltuin stond de motorwip, gingen we slalommen op een stoeprand, een steile heuvel beklimmen met de motor en rondjes rond een pion.

Het laatste bleek door de V blok en het DCBS remsysteem van de Varadero een moeilijke opgave..

Na met zijn alle een rondje te hebben gereden moesten we afstappen, de motor laten staan en te voet een flinke heuvel beklimmen.

Hierboven aangekomen werd de bedoeling al snel duidelijk.

Deze oefening was bedoeld om te kijken hoe je onder druk reageert en rijd!

De tijd werd opgenomen en je moest zo snel mogelijk naar je motor om het parcours af te leggen.

Dus hardlopend naar beneden en daar achter komen dat de bediening van je alarm diep weggestopt is in de motorkleding..

Nadat de Varadero eindelijk gestart was moest ik eerst twee “parkeervakken”in zonder over de balk te rijden, hierna kwam een slalomparcours inclusief het verplaatsen van pionnetjes.

De einduitslag werd niet bekend gemaakt, deze oefening was bedoeld voor de behendigheid en niet voor de competitie.

De remproef kwam voor de middaglunch en was zeer leerzaam.

We begonnen bij 50 km en eindigde met een noodstop bij 120km per uur.

Verbazingwekkend hoe snel de pionnen op je afkomen als je 120 rijdt!!

Na de heerlijke lunch werd het tijd voor een helling proef op de kombaan.

Als je je motor op zo’n schuine helling naar achteren laat zakken wordt je meteen bewust hoe lang de voorvork wel is en hoe ver deze wel kan uitveren!!

Een van de onderdelen in de middag was de aquabak.

De eerste keer dat ik in deze bak remde en uitweek was heel voorzichtig, de tweede keer moesten de instructeurs wegspringen voor de vloedgolf!!

Onvoorstelbaar hoe hard je in een bak water kan remmen, en onverstelbaar hoe nat je hier van kan worden..

Toen brak het mooiste moment van de dag aan, het circuit rijden.

Als VRO 2 cursist mag je de gehele buitenring en beide banen gebruiken (in tegenstelling tot VRO1)

De instructeur mag niet ingehaald worden, en als hij zijn hand opsteekt moet de voorste uitwijken en achter aansluiten.

Het moeilijkst vond ik als er een langzamere deelnemer uit onze groep voor mijn reed.

De combinatie ver de bocht inkijken maar ook goed je voorganger in de gaten houden bleek niet altijd even makkelijk.

Tot het moment aankwam dat ik zelf achter “de sergeant” aan reed.

Aangezien hij zelf een aardige inschatting van de deelnemers had gemaakt ging meteen het gas een tandje hoger.

Onvoorstelbaar hoe die mannen op een Pan European kunnen rijden.

Ik rij bijna 10 jaar motor en ik heb 9 motorfietsen gehad, maar wat kan je ongelofelijk veel leren van deze mensen.

Toen de vermoeidheid begon toe te slaan was het al 17.00 uur en tijd om naar de kantine te rijden.

Hier kregen we de certificaat en een bak koffie en gingen we huiswaarts, nadat we er uitgebreid op waren gewezen dat er op openbare weg toch wel iets andere omstandigheden waren als op het circuit.

Op de terugweg bleek helaas dat een heleboel motor collega’s niet naar deze wijze woorden hadden geluisterd en vol gas naar huis gingen.

Het was een bijzondere leerzame dag en ik hoop dat ik in 2001 ook op dit circuit te vinden zal zijn met mijn Varadero vrienden.

Kort samengevat:

  • de begeleiding was perfect,
  • veiligheid kwam voor alles, er reed een eerste hulp wagen rond, de instructeurs hadden allen portofoons en de regels waren strak.
  • VRO 2 is geen circuittraining, er worden weliswaar een aantal volledige rondjes gereden op een hoog gemiddelde maar er wordt niet geracet!
  • Alle oefeningen zijn geheel vrijblijvend, als je iets niet zit zitten is er niemand die je verplicht
  • All risk verzekering is mogelijk en aan te raden
  • Een dag als deze maakt je bewuster van wat mogelijk is met de motor, bij onverwachte omstandigheden kan je hierdoor sneller en bewuster reageren wat zeker de veiligheid ten goede zal komen.

De Varadero vrienden willen in 2001 een VRO 2 organiseren voor Varadero’s , ik zal er zeker zijn en hopelijk zien we elkaar in Lelystad!

Patrick Elferink